Wierzę w jednego Boga - Credo nicejsko-konstantynopolitańskie

Opracował: Paweł Kubacki · aktualizacja 28.10.2026

Zawartość tekstu

Wierzę w jednego Boga - pełny tekst modlitwy

Wierzę w jednego Boga to polski tekst Credo nicejsko-konstantynopolitańskiego. To wyznanie wiary ułożyły dwa pierwsze sobory powszechne: Sobór Nicejski I w 325 roku i Sobór Konstantynopolitański I w 381 roku (KKK 195). We Mszy odmawia się je w niedziele i uroczystości, po homilii. Ma trzy części: o Ojcu, o Synu oraz o Duchu Świętym i Kościele.

Poniżej podaję tekst w brzmieniu, którego używa się w polskiej liturgii, dosłownie i bez własnych przeróbek. Akapity odpowiadają podziałowi z Katechizmu Kościoła Katolickiego (KKK 190), czyli trzem częściom wyznania wiary w Trójcę Świętą.

O Ojcu: Wierzę w jednego Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych.

O Synu: I w jednego Pana Jezusa Chrystusa, Syna Bożego Jednorodzonego, który z Ojca jest zrodzony przed wszystkimi wiekami. Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego. Zrodzony, a nie stworzony, współistotny Ojcu, a przez Niego wszystko się stało. On to dla nas, ludzi, i dla naszego zbawienia zstąpił z nieba. I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem. Ukrzyżowany również za nas, pod Poncjuszem Piłatem został umęczony i pogrzebany. I zmartwychwstał dnia trzeciego, jak oznajmia Pismo. I wstąpił do nieba, siedzi po prawicy Ojca. I powtórnie przyjdzie w chwale sądzić żywych i umarłych, a Królestwu Jego nie będzie końca.

O Duchu Świętym i Kościele: Wierzę w Ducha Świętego, Pana i Ożywiciela, który od Ojca i Syna pochodzi. Który z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę, który mówił przez Proroków. Wierzę w jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół. Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów. I oczekuję wskrzeszenia umarłych. I życia wiecznego w przyszłym świecie. Amen.

Credo nicejsko-konstantynopolitańskie, Mszał Rzymski dla diecezji polskich

Tekst do druku i do nauki na pamięć

Credo w wersji do druku mieści się na jednej stronie A4, nawet przy czcionce 14 punktów. Wystarczą trzy akapity z pogrubionymi nagłówkami części, tak jak powyżej. Taki wydruk dobrze sprawdza się w modlitewniku albo na lodówce, gdy dziecko przygotowuje się do Pierwszej Komunii.

W kościołach Doliny Baryczy, które odwiedzam od lat, przy wspólnej recytacji najczęściej słychać zawahanie w części o Duchu Świętym. Ludzie mylą kolejność zdań „który od Ojca i Syna pochodzi” i „który mówił przez Proroków”. Dlatego na wydruku tę część warto wyróżnić osobnym kolorem.

Gdzie znaleźć oficjalne brzmienie Credo po polsku?

Oficjalne brzmienie Credo jest w Mszale Rzymskim dla diecezji polskich, w części „Obrzędy Mszy świętej z udziałem ludu”. Ten sam tekst drukują mszaliki dla wiernych i większość modlitewników. Jeśli dwie wersje różnią się przecinkiem albo jednym słowem, rozstrzyga wydanie liturgiczne Mszału.

Poniżej sposób nauki, który sprawdza się u dzieci i dorosłych:

1. Dzień 1: część o Ojcu. To jedno zdanie, a jego zakończenie „rzeczy widzialnych i niewidzialnych” łatwo zapamiętać jako parę przeciwieństw.
2. Dni 2-3: część o Synu do słów „zstąpił z nieba”. Tu są trzy pary „Bóg z Boga, Światłość ze Światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego”.
3. Dni 4-5: dalsza część o Synu od Wcielenia do słów „nie będzie końca”, czyli opowieść o życiu Jezusa ułożona w porządku czasu.
4. Dzień 6: część o Duchu Świętym, czyli trzy określenia: Pan, Ożywiciel, Ten, który mówił przez Proroków.
5. Dzień 7: zakończenie, czyli Kościół, chrzest, wskrzeszenie umarłych i życie wieczne. Cztery krótkie zdania są jak lista.
6. Kolejna niedziela: odmawianie razem ze wszystkimi na Mszy. Wspólny rytm recytacji najszybciej utrwala tekst.

Skąd pochodzi Credo nicejsko-konstantynopolitańskie?

Credo nicejsko-konstantynopolitańskie powstało na dwóch pierwszych soborach powszechnych. Sobór Nicejski I w 325 roku wyznał Syna „współistotnego Ojcu”. Sobór Konstantynopolitański I w 381 roku rozwinął część o Duchu Świętym. Stąd w nazwie są dwa miasta: Nicea, czyli dzisiejszy İznik w Turcji, i Konstantynopol. Katechizm Kościoła Katolickiego (nr 195) podkreśla, że ten symbol jest wspólny wielkim Kościołom Wschodu i Zachodu.

„Symbol nicejsko-konstantynopolitański ma wielki autorytet z faktu, że pochodzi z dwóch pierwszych Soborów ekumenicznych (325 i 381). Jest on jeszcze dzisiaj wspólny wszystkim wielkim Kościołom Wschodu i Zachodu.” - Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 195, wyd. polskie Pallottinum, 1994 (wyd. typiczne 1992)

Sobór Nicejski I (325) i Sobór Konstantynopolitański I (381)

W 325 roku biskupi zebrani w Nicei odpowiadali na naukę Ariusza, prezbitera z Aleksandrii. Ariusz twierdził, że Syn jest najdoskonalszym stworzeniem, ale nie jest Bogiem w tym samym sensie co Ojciec. Sobór odpowiedział słowami, które do dziś odmawiamy: „zrodzony, a nie stworzony, współistotny Ojcu”. Nicejski tekst kończył się jednak krótko, na słowach „i w Ducha Świętego”.

Co sobór w 381 roku dodał o Duchu Świętym?

W 381 roku Sobór Konstantynopolitański I dopisał rozbudowaną część o Duchu Świętym. Nazwał Go „Panem i Ożywicielem”, który „od Ojca pochodzi”, „z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę” i „mówił przez Proroków”. Była to odpowiedź na poglądy, które odbierały Duchowi Świętemu bóstwo. Wtedy też do wyznania weszły zdania o Kościele, chrzcie i zmartwychwstaniu.

Rok	Wydarzenie	Co zmieniło się w Credo
325	Sobór Nicejski I	Syn „współistotny Ojcu”, odrzucenie arianizmu
381	Sobór Konstantynopolitański I	Rozbudowana część o Duchu Świętym i Kościele
451	Sobór Chalcedoński	Odczytanie i przyjęcie symbolu z 381 roku jako wspólnej normy wiary
589	Synod w Toledo (Hiszpania)	Pierwsze znane użycie dopowiedzenia Filioque („i Syna”)
XI wiek	Liturgia w Rzymie	Credo z Filioque śpiewane we Mszy rzymskiej

Filioque - dopowiedzenie tradycji łacińskiej

Filioque to łacińskie „i Syna” w zdaniu „który od Ojca i Syna pochodzi”. Tradycja łacińska dodała je do tekstu z 381 roku. Kościoły prawosławne odmawiają symbol bez tego dopowiedzenia. Katechizm omawia ten temat w nr 246-248. Wyjaśnia tam, że tradycja wschodnia mówi o pochodzeniu Ducha od Ojca „przez Syna”, a zachodnia „od Ojca i Syna”, i że obie wyrażają tę samą tajemnicę z innej strony. Różnica dotyczy więc jednego sformułowania, a nie innej wiary w Trójcę.

1700 lat Soboru Nicejskiego w 2025 roku

W 2025 roku minęło 1700 lat od Soboru Nicejskiego. Rocznicę podjął papież Leon XIV w liście apostolskim In unitate fidei. Pełny tekst dokumentu i opis obchodów są na oficjalnej stronie Stolicy Apostolskiej vatican.va. Tam sprawdzisz daty i program wydarzeń. Dla mnie ta rocznica przypomina coś prostego: niedzielne „Wierzę w jednego Boga” w Żmigrodzie czy w Trzebnicy ma za sobą siedemnaście wieków.

• Nicea (325): tu powstał rdzeń tekstu o Synu.
• Konstantynopol (381): tu dopisano część o Duchu Świętym.
• Chalcedon (451): tu oba sobory uznano za wspólną podstawę wyznania wiary.
• Toledo (589): tu po raz pierwszy pojawiło się dopowiedzenie Filioque.
• Rzym (2025): Leon XIV przypomniał rocznicę listem In unitate fidei.

Kiedy we Mszy mówi się Wierzę w jednego Boga?

We Mszy odmawia się Wierzę w jednego Boga w niedziele i uroczystości, po homilii. Według Ogólnego wprowadzenia do Mszału Rzymskiego z 2002 roku (nr 67-68) kapłan wypowiada lub śpiewa wyznanie wiary razem z ludem. Można je też odmówić w szczególnie uroczystych celebracjach. Po Credo następuje modlitwa powszechna.

Wyznanie wiary we Mszy ma swoje stałe miejsce w liturgii słowa:

1. Czytania i psalm, czyli słowo Boże, na które wierni odpowiadają.
2. Ewangelia, której słucha się na stojąco.
3. Homilia, czyli wyjaśnienie usłyszanego słowa.
4. Wyznanie wiary: Credo nicejsko-konstantynopolitańskie albo Skład Apostolski, także na stojąco.
5. Modlitwa powszechna, którą zamyka się liturgię słowa przed przygotowaniem darów.

Szerzej o miejscu i sensie tej części piszę w tekście Credo jako wyznanie wiary we Mszy świętej.

Czy Credo mówi się w dzień powszedni?

Nie, w zwykły dzień powszedni Credo się pomija. OWMR (nr 68) przewiduje je na niedziele i uroczystości. Uroczystość może jednak wypaść w tygodniu, na przykład Wszystkich Świętych 1 listopada albo odpust parafialny. Wtedy wyznanie wiary odmawia się także w środę czy czwartek.

Credo nicejskie albo Skład Apostolski - co przewiduje Mszał

Mszał pozwala zastąpić Credo nicejsko-konstantynopolitańskie Składem Apostolskim. Rubryka w Obrzędach Mszy świętej wskazuje na tę możliwość zwłaszcza w Wielkim Poście i w okresie wielkanocnym, bo Skład Apostolski jest dawnym wyznaniem chrzcielnym. W polskich kościołach słychać na zmianę obie wersje. Wybór należy do celebransa i nie jest błędem, dlatego wierni pytają o „dwie wersje Credo”.

Skłon przy słowach o Wcieleniu

Przy słowach „I za sprawą Ducha Świętego przyjął ciało z Maryi Dziewicy i stał się człowiekiem” wszyscy wykonują głęboki skłon. Tak przewiduje OWMR, nr 137. W dwie uroczystości zamiast skłonu się przyklęka:

• Uroczystość Narodzenia Pańskiego, 25 grudnia: przyklęknięcie przy słowach o Wcieleniu.
• Uroczystość Zwiastowania Pańskiego, zwykle 25 marca: przyklęknięcie przy tych samych słowach.
• Każda inna niedziela i uroczystość: głęboki skłon.
• Credo śpiewane, na przykład gregoriańskie Credo III: ten sam gest przy „Et incarnatus est”.

Jak zbudowane jest Credo? Trzy części o Ojcu, Synu i Duchu Świętym

Credo ma trzy części, bo wyrasta z chrzcielnej formuły „w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego”. Katechizm Kościoła Katolickiego (nr 189-190) wyjaśnia, że pierwsza część mówi o Ojcu i stworzeniu, druga o Synu i odkupieniu, a trzecia o Duchu Świętym i uświęceniu. Te trzy części tworzą wyznanie wiary w jednego Boga w Trójcy Świętej.

Gdzie w Biblii jest źródło trynitarnego układu?

Źródłem trzyczęściowego układu jest polecenie Jezusa z Ewangelii według św. Mateusza. Pierwsze słowa „Wierzę w jednego Boga” nawiązują z kolei do starotestamentowego wyznania Izraela.

„Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.” - Mt 28,19, Biblia Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum, 2002

Słowa „Słuchaj, Izraelu, Pan jest naszym Bogiem - Pan jedynie” (Pwt 6,4) stoją za pierwszym zdaniem Credo. Opis męki, pogrzebania i zmartwychwstania „trzeciego dnia, zgodnie z Pismem” zna już św. Paweł (1 Kor 15,3-5).

Co Credo mówi o Ojcu, a co o Synu?

O Ojcu Credo mówi jednym zdaniem: jest wszechmogący i stworzył wszystko, co widzialne i niewidzialne. Synowi poświęca najdłuższą część, która przypomina streszczenie Ewangelii:

• Ojciec to „Stworzyciel nieba i ziemi, wszystkich rzeczy widzialnych i niewidzialnych”. Do tych niewidzialnych tradycja zalicza także aniołów.
• Syn zostaje zrodzony „przed wszystkimi wiekami”, czyli istnieje od wieków, a nie dopiero od Betlejem.
• Wcielenie: „przyjął ciało z Maryi Dziewicy”. To jedyne miejsce w tekście, w którym pada imię Maryi.
• Męka „pod Poncjuszem Piłatem” osadza wiarę w historii, przy konkretnym rzymskim namiestniku.
• Zmartwychwstanie, wniebowstąpienie i powtórne przyjście zamykają część o Synu słowami o Królestwie bez końca.
• Duch Święty jest „Panem i Ożywicielem”. Po Nim Credo przechodzi do Kościoła, chrztu i życia wiecznego.

Credo a patron kościoła w Żmigrodzie - Trójca Święta

Z tego tematu wyrósł ten serwis. Kościół w Żmigrodzie nosi wezwanie Trójcy Świętej, a odpust parafialny przypada w Uroczystość Najświętszej Trójcy, czyli w niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego. W 2027 roku będzie to 23 maja. Trójdzielność widać też w samej świątyni. To trójnawowa bazylika (Wikipedia, hasło o kościele), a parafia ma trzy kościoły: Trójcy Świętej, św. Stanisława Kostki i św. Jana Nepomucena w Bychowie (archidiecezja wrocławska, odczyt 10.2026). Godzin Mszy i programu odpustu nie podaję z pamięci. Aktualne dane publikuje strona archidiecezji wrocławskiej.

Co znaczy „współistotny Ojcu”?

„Współistotny Ojcu” to polski przekład greckiego słowa homoousios, przyjętego przez Sobór Nicejski I w 325 roku. Oznacza, że Syn Boży ma tę samą boską naturę co Ojciec. Nie jest stworzeniem ani istotą pośrednią między Bogiem a światem. Katechizm Kościoła Katolickiego wyjaśnia to słowo w nr 242 i 465. To dogmat soborowy, a nie pobożny dodatek.

Czym był arianizm i dlaczego sobór go odrzucił?

Arianizm to nauka Ariusza z Aleksandrii z początku IV wieku. Według niej Syn ma początek, został stworzony przez Ojca i jest mu podporządkowany co do natury. Sobór odrzucił ją z kilku powodów:

• Jeśli Syn byłby stworzeniem, oddawanie Mu czci boskiej byłoby bałwochwalstwem, a Kościół od początku modlił się do Chrystusa.
• Zbawić człowieka może tylko Bóg, więc stworzony Syn nie mógłby dać ludziom udziału w życiu Boga.
• Ewangelia według św. Jana mówi o Słowie, które „było Bogiem” (J 1,1), a nie o pierwszym z dzieł stworzenia.
• Formuła „zrodzony, a nie stworzony” oddziela relację Ojca i Syna od relacji Stwórcy i stworzenia.
• Słowo homoousios nie zostawiało miejsca na wykręty, bo inne, łagodniejsze formuły arianie przyjmowali bez trudu.

„Bóg z Boga, Światłość ze Światłości” - obraz z IV wieku

Ojcowie soboru posłużyli się obrazem światła zapalanego od światła. Gdy od jednej świecy zapalasz drugą, pierwsza nie traci nic ze swego blasku, a obie świecą tym samym ogniem. Obraz nie wyjaśnia tajemnicy do końca, bo żaden obraz tego nie potrafi. Pokazuje jednak, że zrodzenie Syna nie pomniejsza Ojca i nie robi z Syna „mniejszego Boga”.

„Jeden, święty, powszechny i apostolski Kościół”

Te cztery słowa to przymioty Kościoła, które Katechizm omawia w nr 811 i następnych. „Jeden” znaczy, że Kościół ma jedną wiarę i jeden chrzest. „Święty”, bo uświęca go Chrystus, a nie dlatego, że jego członkowie są bez grzechu. „Powszechny” to polski odpowiednik greckiego słowa „katolicki”. „Apostolski”, bo stoi na fundamencie apostołów i ich następców.

Co znaczy „wyznaję jeden chrzest” i „oczekuję wskrzeszenia umarłych”?

„Wyznaję jeden chrzest na odpuszczenie grzechów” znaczy, że chrztu udziela się raz w życiu i nie powtarza się go. „Oczekuję wskrzeszenia umarłych” to wiara, że Bóg wskrzesi człowieka całego, z ciałem, a nie tylko jego duszę. Ostatnie słowa, „życia wiecznego w przyszłym świecie”, wskazują cel całego wyznania.

Czym Credo nicejskie różni się od Składu Apostolskiego?

Credo nicejskie różni się od Składu Apostolskiego pochodzeniem i długością, a nie treścią wiary. Skład Apostolski to dawny chrzcielny symbol Kościoła Rzymskiego (KKK 194). Credo nicejsko-konstantynopolitańskie ma autorytet dwóch soborów powszechnych z 325 i 381 roku (KKK 195). Pierwszy jest krótszy i odmawia się go w pacierzu, drugi jest dłuższy i doprecyzowuje naukę o Synu i Duchu Świętym.

Pełne omówienie krótszej wersji znajdziesz w artykule Wierzę w Boga, czyli Skład Apostolski.

Cecha	Credo nicejsko-konstantynopolitańskie	Skład Apostolski
Pierwsze słowa	Wierzę w jednego Boga	Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego
Pochodzenie	Sobory w Nicei (325) i Konstantynopolu (381)	Chrzcielny symbol Kościoła Rzymskiego (KKK 194)
Długość	Dłuższe, rozbudowana część o Synu i Duchu Świętym	Krótszy, zwięzłe zdania
Użycie we Mszy	Podstawowa wersja na niedziele i uroczystości	Dozwolony zamiennik, zwłaszcza w Wielkim Poście i okresie wielkanocnym
Pacierz i chrzest	Rzadziej	Część codziennego pacierza i obrzędu chrztu
Wspólne z prawosławnymi	Tak (bez Filioque)	Używany głównie na Zachodzie

Która wersja jest dłuższa i dlaczego?

Dłuższe jest Credo nicejsko-konstantynopolitańskie, ponieważ powstało w odpowiedzi na konkretne spory. Każde dopowiedzenie broni wiary przed błędem z IV wieku. Przykłady to „zrodzony, a nie stworzony”, „współistotny Ojcu” i „Pan i Ożywiciel”. Skład Apostolski takich zdań nie potrzebował, bo był prostym wyznaniem kandydatów do chrztu.

Czy obie wersje mają tę samą treść wiary?

Tak. Obie wyznają tę samą wiarę w Trójcę Świętą, Wcielenie, mękę, zmartwychwstanie, Kościół i życie wieczne. Katechizm wymienia oba symbole obok siebie i żadnemu nie przyznaje pierwszeństwa w treści.

Żadnego z symboli wiary, powstałych w różnych epokach życia Kościoła, nie można uznać za przestarzały ani zbędny (parafraza). - Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 193, 1992

• Oba wyznania mają trzy części: o Ojcu, Synu i Duchu Świętym.
• Oba wymieniają Poncjusza Piłata jako punkt w historii.
• Oba mówią o powtórnym przyjściu Chrystusa i sądzie.
• „Świętych obcowanie” jest tylko w Składzie Apostolskim.
• „Współistotny Ojcu” jest tylko w Credo nicejskim.

Wierzę w jednego Boga po łacinie - Credo in unum Deum

Po łacinie Wierzę w jednego Boga zaczyna się od słów Credo in unum Deum, Patrem omnipotentem, factorem caeli et terrae. Łacińską wersję Mszału Rzymskiego śpiewa się na uroczystościach, na przykład jako gregoriańskie Credo III. Pojawia się też w mszach polifonicznych granych na koncertach. Cały tekst łaciński z tłumaczeniem zebrałem w artykule Credo in unum Deum - pełny tekst łaciński.

Skąd pochodzi słowo Credo?

Słowo „Credo” to pierwsze słowo łacińskiego tekstu i znaczy po prostu „wierzę”. Od niego wzięła się nazwa obu wyznań wiary. Dlatego łaciński odpowiednik krótszego symbolu też zaczyna się od „Credo”, o czym piszę w tekście Wierzę w Boga po łacinie. Stąd także popularne hasło w krzyżówkach: „wyznanie wiary”, pięć liter.

Gdzie można usłyszeć Credo po łacinie?

Łacińskie Credo usłyszysz w kilku miejscach:

• Na Mszy w języku łacińskim, gdzie Credo III albo Credo I śpiewa schola gregoriańska.
• W mszach kompozytorów, od Palestriny po Bacha (Msza h-moll), gdzie Credo jest jedną z części stałych.
• Podczas uroczystości z udziałem biskupa, gdy chór wybiera repertuar łaciński.
• Na koncertach muzyki dawnej w zabytkowych kościołach. Ich program trzeba sprawdzić u organizatora.
• W nagraniach chórów zakonnych, przydatnych do nauki melodii.

Żmigród ma jeszcze jeden kościół: neogotycki kościół św. Stanisława Kostki, zbudowany w latach 1854-1861 jako ewangelicki i rekonsekrowany 26 listopada 1972 roku. Jeśli interesuje Cię jego patron, przeczytaj modlitwę do świętego Stanisława Kostki.

Najczęściej zadawane pytania

Czy Wierzę w jednego Boga to to samo co Credo?

Tak. Credo to łacińska nazwa wyznania wiary, wzięta od pierwszego słowa „Credo”, czyli „wierzę”. Wierzę w jednego Boga to polski tekst Credo nicejsko-konstantynopolitańskiego. Tą samą nazwą określa się jednak także krótszy Skład Apostolski, dlatego czasem mówi się o „wersji mszalnej” i „wersji z pacierza”.

Czy prawosławni mówią to samo Credo?

Prawosławni wyznają ten sam symbol soborowy z 381 roku, ale bez dopowiedzenia Filioque („i Syna”). Katechizm omawia tę różnicę w nr 246-248 i przedstawia obie tradycje jako dwa ujęcia tej samej tajemnicy. Różnica nie oznacza innej wiary w Trójcę Świętą.

Czy można odmawiać Wierzę w jednego Boga prywatnie?

Tak. Credo jest modlitwą, a nie tylko tekstem liturgicznym. Wiele osób odmawia je rano albo wieczorem zamiast Składu Apostolskiego, zwłaszcza gdy chcą oswoić się z wersją mszalną. Nie ma tu wymogu ani zakazu, to sprawa osobistej pobożności.

Czy Credo nicejskie jest częścią pacierza?

Zwykle nie. W tradycyjnym polskim pacierzu odmawia się Skład Apostolski („Wierzę w Boga, Ojca wszechmogącego”), bo jest krótszy i związany z chrztem. Credo nicejskie można jednak włączyć do modlitwy, na przykład w niedzielę albo w Uroczystość Najświętszej Trójcy.

Dlaczego mówimy „wierzę”, a nie „wierzymy”?

Grecki tekst soborów zaczynał się od „wierzymy”, bo był wspólnym wyznaniem biskupów. Liturgia łacińska przyjęła formę „Credo”, czyli „wierzę”. Podkreśla ona osobisty akt wiary każdego, kto stoi w zgromadzeniu. Katechizm łączy obie formy: wiara jest osobista, ale wyznaje się ją we wspólnocie Kościoła.

Co oznacza Credo w krzyżówce?

W krzyżówkach Credo to najczęściej odpowiedź na hasło „wyznanie wiary” albo „łacińskie wierzę”. Czasem pada też przy haśle „zasady, przekonania człowieka”, bo w potocznej polszczyźnie „credo” oznacza także czyjeś życiowe przekonania. W liturgii to słowo zawsze oznacza wyznanie wiary.

Źródła i literatura

1. Katechizm Kościoła Katolickiego, nr 185-197, 242, 246-248, 465, 811, Pallottinum, wyd. polskie 1994 (wyd. typiczne 1992).
2. Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego, 2005.
3. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Biblia Tysiąclecia, wyd. V, Pallottinum 2002: Pwt 6,4; Mt 28,19; J 1,1; 1 Kor 15,3-5.
4. Ogólne wprowadzenie do Mszału Rzymskiego, nr 67-68 i 137, Missale Romanum, editio typica tertia, 2002.
5. Leon XIV, list apostolski In unitate fidei na 1700-lecie Soboru Nicejskiego, 2025, vatican.va.
6. Archidiecezja Wrocławska, Parafia Trójcy Świętej w Żmigrodzie (odczyt 27.10.2026).
7. Kościół Trójcy Świętej w Żmigrodzie, Wikipedia.
8. Kościół św. Stanisława Kostki w Żmigrodzie, Wikipedia.
9. Zdjęcie wyróżniające: Sławomir Milejski, CC BY-SA 3.0 pl, Wikimedia Commons, strona pliku.